De zoektocht uitgebreide informatie.

 

Allereerst; het maakt me blij dat je interesse hebt voor mijn musical. Bedenk wel: een musical van mijn hand vraagt een iet wat, andere benadering.

Er zijn geen hoofdrollen, wel sturende en leidende rollen om de verhaallijn te behouden.

Daarom is er voor elk kind ook bijna even veel tekst. Dan wordt direct gevraagd of opgemerkt dat Evert of Truusje dat nooit in hun hoofd kunnen krijgen.

Mijn ervaring zegt: “Ieder kind kan het, als je maar genoeg vertrouwen geeft en je geduld bewaart.”

Bij deze musical zijn er 20 liedjes voor een groepje en solo. Dit geef ik aan bij de rolverdeling. Bij deze musical horen twee muziek-versies; één ingezongen door Saskia en één zonder zang, maar waar de melodielijn in het arrangement verweven is.

Als tijdens rustige werkmomenten de zangversie wordt afgespeeld, zullen de kinderen zich zonder moeite tekst en melodie eigen maken. Alle kinderen leren alle liedjes eerst samen. Pas als er met de begeleiding zonder zang wordt geoefend, kan je kinderen alleen of groepjes apart laten zingen.  Als ze dat voor de klas doen, krijgen ze ervaring in het bekeken worden. Door je eigen klasgenoten is dat nog vaak het engst.

 

Daarvoor opmerking 1:

Begin ruim van tevoren liedjes en tekst in te oefenen. Vooral beginlied. Als dat niet “staat” of erg rommelig is, ben je gelijk de aandacht kwijt. Het eindlied wordt ook verwaarloosd. Pas dus op.

De liedjes leer je klassikaal aan. Als het er goed in zit, vraag je welk kind zijn of haar solo wil zingen. Of een groepje natuurlijk. Je zult zien dat dit werkt.

Afspraak is: lachen doen we met elkaar niet om elkaar. En je rol speel je op het podium; in de klas ben je gewoon weer die je al 8 jaar bent. Dat geldt ook naar elkaar toe.

De tekst liet ik alleen op school oefenen. Geen blaadjes mee naar huis waar niet geoefend wordt en de papieren tekst vergeten wordt mee naar school te nemen.

Op veel scholen begint de dag met “lezen”. Deze tijd gebruikte ik om teksten in te oefenen. Iedere dag 15 à 20 minuten. Scene voor scene. Dat betekent wel eens dat een kind moet wachten. De kinderen zijn per scene verantwoordelijk dat de tekst gekend wordt. Er wordt pas op het podium geoefend als iedereen van de scene de tekst kent. Je kan niet oefenen met een blaadje in je hand. Ook liet ik vaak voor de klas voorlezen of spelen. De rest let dan op hoe de tekst wordt “gespeeld” en geeft daarna tips en aanwijzingen: bijv. je kan dit misschien beter lachend zeggen.

Nu ben je al eigenlijk klaar. Iedereen kent de tekst. Iedereen voelt zich veilig om te zingen.

Als de kinderen het vervelend gaan vinden om weer te oefenen ben je op de goede weg.

Je kan zelf natuurlijk allerlei maniertjes bedenken hoe je het “leuk” houdt.

Vaak hadden de kinderen die niet oefenden andere opdrachten (zelfstandig werk, creatieve opdrachten, de eindejaar krant, enz.)

Kijken mocht altijd, mits je je nergens mee bemoeide. Dat werkte altijd prima.

Al deze afspraken werden natuurlijk vooraf doorgenomen en eigenlijk door de kinderen zelf bedacht.

Logisch toch dat je….

We speelden ook weleens met hele rare stemmetjes of heel snel praten (maar toch verstaanbaar)

O ja, stemmetjes. Ik begon er nooit aan want dat is een kunst apart.

Luid en duidelijk. Wel of niet met microfoon (liever niet). Je eigen stem is je beste instrument.

 

Opmerking 2:

Het decor is functioneel, er zijn geen decorwisselingen. Je kent het wel gordijnen dicht, zaal onrustig, een scene, gordijnen  dicht enz.…

Bij deze musical maakte ik met de kinderen van kartonnen uitgeklapte dozen een achterwand vullende regenboog. Wat grote wolken.

Of eerst de achterwand bespannen met zwart bouwplastic, daar met zilver en goud wolken op spuiten en dan daarvoor die hele grote regenboog.

Simpel, effectief en geen wisselingen nodig.

 

Opmerking 3:

Het enige echt noodzakelijke rekwisiet is een stenen bloempotje die goud gespoten is. Eventueel de spuitbus of een gouden kwast. Omdat het potje op het eind stukgegooid moet worden, is het natuurlijk handig om meerdere potjes op voorraad te hebben.

Voor de rest alleen dingen die iets toevoegen. Bijv. attachékoffertjes voor de groep macht. Zelf vind ik het onhandig. Het leidt af en er wordt mee gefriemeld.

De goeroe moet bellen. Dit kan natuurlijk met een mobieltje. Net zo leuk is te doen alsof. En eindigen met: “ze wel ontzettend klein geworden die mobieltjes” of een andere nog leukere opmerking.

 

Opmerking 4:

Voor de kleding zijn de kinderen zelf verantwoordelijk. In je startgroepje spreek je natuurlijk wel met elkaar af van “wat en hoe”.

Een maand voor de uitvoering laten de kinderen hun toneelkleren zien en laten die in principe verder op school. Ik vind dat de kinderen wel in enige mate verkleed moeten zijn. Net even iets anders.

Een eenvoudige oplossing kan zijn, dat ze zelf witte T-shirts versieren met het logo of een bepaalde kreet die past bij hun groepje. Hier ook weer: eigen inbreng van de kinderen maakt de musical echt van hen.

 

Opmerking 5:

Per school is natuurlijk verschillend hoe de afscheidsavond wordt ingedeeld.

Deze musical duurt ongeveer 5 kwartier.

Er is geen pauze of onderbreking, dat haalt de vaart er uit en de stemming weg.

 

Opmerking rolverdeling:

In de rolverdeling kan je lezen welke rollen er zijn en in moeten (dik gedrukt) om het verhaal door te laten lopen. Als er een "getal" achter staat, dan betekent dat dit op deze manier ingevuld moet worden. Je ziet dat bij shopping queens en kabouters het getal cursief gedrukt is. Daar kunnen ook minder kinderen ingedeeld worden.

Dit betekent wel dat de tekst herschreven moet worden. Dit is een uitdaging voor jou als leerkracht en voor de kinderen die deze rollen spelen.

Dit geldt ook voor de  groepjes macht, geld. geluk. De kinderen kunnen zelf de tekst verdelen. Ze komen er vanzelf achter wie wat moet zeggen om een logische indeling te krijgen.

NB: in de groep macht zit "de meeloper"; een vaste. beginplek.

 

Het verdelen van de rollen deed ik door middel van loten. Mijn ervaring heeft geleerd dat ieder kind geschikt is voor elke rol. Misschien is solo-zingen in het begin eng. Denk eens aan de overwinning die in een kind kan behalen door het op de afscheidsavond voor een volle zaal te doen.

Dit is bij mij meerdere keren gebeurd. Trots kind, trotse ouders, verbaasde collega’s. En hoe voel jij je dan?

Het gekke is ook dat uiteindelijk het lijkt of de rol die ze spelen ook echt voor hun is geschreven. Dit komt omdat de invulling, hoe ze het spelen, niet vast staat. Daar ligt dus voor ieder kind een mogelijkheid, een kans. Je rol is niet zo belangrijk, wat jij er van weet te maken doet er toe.